Αναφιώτικα Ένα Νησί Δίχως Θάλασσα

anafiotika-ena-nisi-dichos-thalassa

Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν κατεβήκαμε  με το μετρό στην Ακρόπολη.

Οπλισμένες με τις φωτογραφικές μας μηχανές ανηφορίσαμε για λίγο τον φαρδύ πλακόστρωτο δρόμο για να στρίψουμε λίγο πιο πάνω  δεξιά  τον ανήφορο.

Σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά ο βράχος της Ακρόπολης ορθωνόταν επιβλητικός και σου προκαλούσε δέος.

 

ΑΝΑΦΙΩΤΙΚΑ

 

akropolis

 

Στο τέλος της ανηφόρας αντικρίσαμε το πρώτο σπίτι με την μικρή ταμπέλα στον τοίχο του.. «Αναφιώτικα»..

 

anafiotika

 

Με τα πρώτα βήματα ήταν σαν να μας ρούφηξε μέσα της μια μηχανή που μας πήγε πίσω στο χρόνο,  στην δεκαετία  του ’50 και του ‘60.

Η παλιά Αθήνα που βλέπαμε στις ασπρόμαυρες ταινίες αναβίωνε μπροστά στα μάτια μας.

 

anafiotika-door

 

Τα σπίτια μικρά και χαμηλά,  με μικρές ασβεστωμένες αυλές γεμάτες λογιών λογιών λουλούδια φυτεμένα σε τενεκέδες.

 

anafiotika-house

 

Τα δρομάκια στενά, ίσα να χωρά ένας άνθρωπος,  ασβεστωμένα κι εκείνα ακολουθούν  μια φιδίσια διαδρομή δίχως να βλέπεις που οδηγούν.

 

anafiotika-walking

 

anafiotika-white

 

Μια σταλιά γης που θαρρείς πως κλείνει μέσα της ολόκληρες τις Κυκλάδες.

Εκτυφλωτικό άσπρο και αιγαιοπελαγίτικο μπλε..

Έτσι που σε κάθε στροφή να νομίζεις πως θ’ αντικρίσεις την θάλασσα..

 

anafiotika

 

Οι λιγοστοί κάτοικοι μας καλησπερίζουν  φιλικά..

Η εγκατάλειψη όμως είναι παντού τριγύρω..

 

anafiotika-old-house

 

anafiotika-tree

 

Πιο κάτω οι καλλιτέχνες του γκράφιτι  έχουν δημιουργήσει πάνω στους τοίχους εγκαταλειμμένων  σπιτιών,

 

grafity-road

 

άλλοτε με μια δόση ρομαντισμού

 

grafity

 

κι άλλοτε με χιούμορ..

 

graffity

 

Ένα δρόμο πιο κάτω ξεκινά  η Πλάκα..

Εδώ η ατμόσφαιρα  και τα σπίτια αλλάζουν.. γίνονται  πιο .. αρχοντικά..

 

plaka

 

Η δική μου καρδιά όμως έμεινε πίσω, σ’ εκείνα τα χαμηλά ασβεστωμένα σπιτάκια  που με ταξίδεψαν δεκαετίες πίσω..

Σε μια άλλη γειτονιά..

mia-fora-mia-geitonia

 

 

 

Εκεί  που γεννήθηκα κι απ’ όπου έφυγα πεντάχρονο κοριτσάκι..

Εκεί που έκανα τα πρώτα μου βήματα..

Εκεί που έπαιξα τα πρώτα μου παιχνίδια σε δρομάκια στενά όπως αυτά των Αναφιώτικων..

Εκεί που έκανα τους πρώτους μου φίλους..

Εκεί που μύρισα για πρώτη φορά γαζία και γιασεμί φυτεμένα σε τενεκέδες..

Εκεί που φεύγοντας άφησα την καρδιά μου ..

Εκεί που  πάντα θα αγαπώ και πάντα θα νιώθω πως ανήκω ..

Στην  παλιά Καισαριανή με τα προσφυγικά..

More from Tzina Varotsi

Ξενοδοχείο Αγλαϊδα, Το Εξοχικό σου στην Τσαγκαράδα

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο βρέθηκα μετά από πολλά χρόνια στο Πήλιο.  Oι Travel...
Read More

1 Comment

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *